Op Van der Poels recordfeest mocht België alleen figureren

© belga - Van der Poel is met z’n achtste wereldtitel, 

eentje meer dan Erik De Vlaeminck, nu de absolute recordhouder in de cross.

Op zijn gekende wijze – de gashendel open en niet meer omkijken – reed Mathieu van der Poel naar z’n achtste wereldtitel. Het was de apotheose van een WK veldrijden dat Oranje drie dagen lang bijna volledig domineerde.

Door zijn overmacht lijkt de cross soms een gezondheidswandeling voor Van der Poel, 

maar ook bij hem schuilt er een hoop arbeid achter dat ogenschijnlijke gemak

2 Feb 2026 - De Standaard

Diebrecht De Smet

“Yes, ik moet niet zwemmen.” Nog geen tien minuten is het WK veldrijden ver en een supporter van Thibau Nys (23) kan z’n plezier niet op. Vlak bij een van de reuzenschermen aan de eeuwenoude stadsmuren in het pittoreske Hulst heeft hij een van de talrijk aanwezige Van der Poel-fans beloofd dat hij het water induikt als Nys het vandaag haalt. Maar al na anderhalve ronde is duidelijk dat de man droog naar huis mag.

Op een steil heuveltje heeft Mathieu van der Poel (31) een kloofje geslagen op Nys en Tibor Del Grosso (22), de enige twee die aanvankelijk konden aanklampen. Maar ook zij moeten al snel buigen voor de suprematie van de kampioen der kampioenen. “Als je in zijn wiel zit, is het echt indrukwekkend om Mathieu te zien rijden”, zegt Del Grosso achteraf. “Zijn kracht, zijn technische bagage ... Het is bijna ondenkbaar hoe goed hij is.”

Goed, beter, Van der Poel

Net als vorig jaar leverde Van der Poel deze winter een foutloos veldritrapport af: dertien wedstrijden, dertien overwinningen. Met z’n achtste wereldtitel, eentje meer dan Erik De Vlaeminck, is hij nu ook de absolute recordhouder in de cross. “En daar ben ik fier op”, klinkt het. “Het is altijd makkelijk om te zeggen dat je hier zomaar zal winnen. Maar in een uur cross kan er van alles gebeuren. Ik hoop dat dit record, net zoals het vorige, lang overeind blijft.”

Hoezeer hij die achtste titel wilde, bleek ook uit zijn voorzichtigheid: bewust sprong hij niet fietsend over de balkjes. “Ik wilde vermijden dat pech het feestje zou verstoren.” Dat feestje bevestigt nog eens dat hij in het huidige veldrijden zijn gelijke niet kent: sinds zijn eerste profcross in 2014 won Van der Poel 183 van zijn 244 wedstrijden. Een winstpercentage van 75 procent.

Door zijn overmacht lijkt de cross voor de Nederlander soms een gezondheidswandeling, maar ook bij hem schuilt er een hoop arbeid achter dat ogenschijnlijke gemak. Het WK is steevast zijn eerste piek van het seizoen. “Daar wil ik fysiek en mentaal top zijn. Misschien onderschatten mensen dat. Daarom denk ik ook aan een andere aanpak (een winter zonder, cross, red.). Ik train nu veel harder en maak meer uren dan toen ik mijn eerste wereldtitel pakte (in 2015, red.). Tegelijk geniet ik nu meer van de fiets dan vroeger. Er is nog druk, maar minder en minder.”

Met z’n overwinning zette de spilfiguur van Alpecin-Premier Tech de kroon op een driedaags Hollands feestje in Hulst. De selectie van bondscoach Gerben de Knegt ging met vijf van de zeven wereldtitels naar huis: in de team relay, bij de mannelijke junioren, de vrouwelijke beloften en bij de profs – zowel mannen als vrouwen. Daar kwamen nog twee zilveren en twee bronzen medailles bovenop.

Het succes van Oranje heeft een zwart-geel-rood tintje: Van der Poel woont in ‘s Gravenwezel, wereldkampioene Lucinda Brand verblijft deeltijds in Lille, beloftewereldkampioene Leonie Bentveld verhuisde enkele jaren geleden naar Kasterlee, en alle drie rijden ze in Belgische loondienst. Maar dat kan niet verhullen dat de Belgische crossers dit weekend vooral figuranten waren.

Vrouwelijke bloedarmoede

België moest zich tevredenstellen met één wereldtitel en drie bronzen medailles. De vooraf vooropgestelde doelstelling werd gehaald, maar terwijl de Nederlandse fans drie dagen lang de polonaise dansten, bleven de Belgische vaak steken bij een paar voorzichtige bijtrekpasjes. Pech speelde daarin een grote rol.

Nog voor het weekend begon, was bondscoach Angelo De Clercq bij de elite al vier belangrijke pionnen kwijt: Eli Iserbyt, Laurens Sweeck, Wout van Aert en Emiel Verstrynge. En alsof dat niet volstond, sloegen in de nacht van vrijdag op zaterdag ook ziektekiemen toe. Drie rensters en één renner moesten afhaken, terwijl outsider voor het podium Niels Vandeputte met flanellen benen rondreed.

De verrassende wereldtitel van Aaron Dockx (21) bij de beloften – zijn eerste overwinning in meer dan een jaar – was een stevige opsteker. En Marion Norbert-Riberolle leek zich bij de vrouwen even te mengen in de strijd om de derde plaats. Maar ook voor haar werd het een wereldkampioenschap om snel te vergeten, nadat ze was gediskwalificeerd wegens een duw aan de Tsjechische Krystina Zemanova.

Hoewel Fleur Moors bij de beloften vierde werd, lijkt de Belgische cross vooral bij de vrouwen met bloedarmoede te kampen. In het eindklassement van de Wereldbeker was er geen Belgische in de top 10 terug te vinden. Bij de mannen oogt de toekomst rooskleuriger, met behalve Thibau Nys ook Jente Michels en Emiel Verstrynge. Al staat daar met Tibor Del Grosso al de volgende Nederlandse modderduivel klaar. Sommigen tippen hem als de opvolger van Van der Poel in het veld.

In ‘Aan de meet’ duikt de sportrecactie in de wieleractualiteit van het weekend.

***

© belga Con il suo ottavo titolo mondiale, uno in più di Erik De Vlaeminck, 

Mathieu van der Poel è ora il detentore assoluto del record nel ciclocross.

Alla festa per il record di Van der Poel, 

il Belgio ha potuto solo fare da comparsa

Con il suo caratteristico stile – acceleratore a tavoletta e senza voltarsi indietro – Mathieu van der Poel ha conquistato il suo ottavo titolo mondiale. È stato il culmine di un mondiale di ciclocross che i Paesi Bassi hanno dominato quasi completamente per tre giorni.

Grazie alla sua superiorità, il ciclocross sembra a volte una passeggiata per van der Poel, ma anche lui nasconde dietro quella apparente facilità un grande lavoro.

2 febbraio 2026 - De Standaard

Diebrecht De Smet

“Sì, non dovrò farmela a nuoto”. Mancano meno di dieci minuti alla fine dei Campionati del mondo di ciclocross e un tifoso di Thibau Nys (23) non riesce a contenere la sua gioia. Vicino a uno dei maxischermi allestiti lungo le antiche mura della pittoresca città di Hulst, ha promesso a uno dei numerosi fan di van der Poel presenti che si tufferà in acqua se Nys vincerà oggi. Ma dopo solo un giro e mezzo è chiaro che il tizio potrà tornarsene a casa all'asciutto.

Su una ripida salita, Mathieu van der Poel (31) ha creato un piccolo distacco da Nys e Tibor Del Grosso (22), gli unici che inizialmente sono riusciti a stargli dietro. Ma anche loro devono presto arrendersi alla supremazia del campione dei campioni. “Quando sei sulla sua scia, è davvero impressionante vedere Mathieu correre”, ha detto Del Grosso dopo la gara. “La sua forza, la sua tecnica... È quasi incredibile quanto sia forte”.

Bravo, migliore, van der Poel

Come l'anno scorso, van der Poel ha fatto un percorso perfetto nel ciclocross invernale: tredici gare, tredici vittorie. Con il suo ottavo titolo mondiale, uno in più di Erik De Vlaeminck, ora è anche il detentore assoluto del record nel ciclocross. “E ne sono orgoglioso”, afferma. “È sempre facile dire che vincerai facilmente. Ma in un'ora di ciclocross può succedere di tutto. Spero che questo record, come il precedente, rimanga imbattuto a lungo”.

Quanto desiderasse quell'ottavo titolo è dimostrato anche dalla sua cautela: ha deliberatamente evitato di saltare le barre in bicicletta. “Volevo evitare che la sfortuna rovinasse la festa”. Questa festa conferma ancora una volta che nel ciclocross attuale non ha rivali: dal suo primo cross professionistico nel 2014, van der Poel ha vinto 183 delle sue 244 gare. Una percentuale di vittorie del 75%.

Grazie alla sua superiorità, il ciclocross sembra a volte una passeggiata di salute per il neerlandese, ma anche lui nasconde molto lavoro dietro quella apparente facilità. Il mondiale è sempre il suo primo picco stagionale. "Voglio essere al top fisicamente e mentalmente. Forse la gente lo sottovaluta. Ecco perché sto pensando a un approccio diverso (un inverno senza ciclocross, ndr). Ora mi alleno molto più duramente e faccio più ore rispetto a quando ho vinto il mio primo titolo mondiale (nel 2015, ndr). Allo stesso tempo, ora mi diverto di più in sella alla bicicletta rispetto al passato. C'è ancora pressione, ma sempre meno".

Con la sua vittoria, il pilastro dell'Alpecin-Premier Tech ha coronato una tre giorni di festa neerlandese a Hulst. La nazionale del selezionatore Gerben de Knegt ha portato a casa cinque dei sette titoli mondiali: nella staffetta a squadre, nella categoria juniores maschile, nella categoria Under 23 femminile e nella categoria professionisti, sia maschile sia femminile. A questi si sono aggiunte due medaglie d'argento e due di bronzo.

Il successo della Oranje ha un tocco nero-giallo-rosso: van der Poel vive a 's Gravenwezel, la campionessa del mondo Lucinda Brand risiede part-time a Lille, la campionessa mondiale promessa Leonie Bentveld si è trasferita alcuni anni fa a Kasterlee, e tutti e tre corrono per squadre belghe. Ma questo non può nascondere il fatto che i ciclocrossisti belgi sono stati soprattutto comparse questo fine settimana.

Anemia femminile

Il Belgio ha dovuto accontentarsi di un titolo mondiale e tre medaglie di bronzo. L'obiettivo prefissato è stato raggiunto, ma mentre i tifosi olandesi hanno ballato la polonaise per tre giorni, quelli belgi si sono spesso limitati a qualche timido passo di danza. La sfortuna ha giocato un ruolo importante.

Ancor prima dell'inizio del weekend, il commissario tecnico Angelo De Clercq aveva già perso quattro pezzi importanti dell'élite: Eli Iserbyt, Laurens Sweeck, Wout van Aert ed Emiel Verstrynge. E come se non bastasse, nella notte tra venerdì e sabato sono arrivati anche i germi. Tre cicliste e un ciclista hanno dovuto ritirarsi, mentre l'outsider per il podio Niels Vandeputte ha corso con le gambe di flanella.

Il sorprendente titolo mondiale di Aaron Dockx (21) nella categoria Under 23 - la sua prima vittoria in più di un anno - è stato un grande incoraggiamento. E Marion Norbert-Riberolle sembrava inserirsi nella lotta per il terzo posto nella categoria femminile. Ma anche per lei è stato un campionato mondiale da dimenticare in fretta, dopo essere stata squalificata per aver spinto la ceca Krystina Zemanova.

Sebbene Fleur Moors sia arrivata quarta nella categoria Under 23, il ciclocross belga sembra soffrire di anemia, soprattutto nella categoria femminile. Nella classifica finale della Coppa del Mondo non c'era nessuna belga tra le prime dieci. Per gli uomini il futuro sembra più roseo, con Thibau Nys, Jente Michels ed Emiel Verstrynge. Anche se con Tibor Del Grosso c'è già il prossimo campione olandese pronto a sfidarlo. Alcuni lo indicano come il successore di Van der Poel nel campo.

In “Aan de meet” la redazione sportiva approfondisce l'attualità ciclistica del fine settimana.