Tadej Pogacar doet niet aan logica, zelfs niet in een rampscenario

© Massimo Paolone/AP - Met Milaan-Sanremo heeft 

Tadej Pogacar nu vier van de vijf monumenten op zak.

Een valpartij op het slechtst denkbare moment, een luxehelper die nog voor de finale moet opgeven, een geblutst en geschaafd lijf: voor de meesten is dat in Milaan-Sanremo een doodsvonnis. 

Tadej Pogačar gaf het rampscenario een happy end.

23 Mar 2026 - De Standaard

Diebrecht De Smet

Net als vorig jaar was La Primavera opnieuw een reclamefolder voor de wielersport: een uur lang zenuwslopende chaos, aanvallen op de limiet en een finale waarin de besten elkaar tot het uiterste dwongen. Op het eind was het alweer Tadej Pogacar die stond te juichen. Op z’n 27ste heeft hij z’n vierde monument te pakken. Maar wat deze zege anders maakte dan de vele andere, is dat ze eigenlijk niet had mogen bestaan.

Op 32 kilometer van de streep leek de wedstrijd van de Sloveen voorbij – dat gaf hij ook zelf na de aankomst toe. Onderweg naar de voet van de Cipressa was Pogacar in het nerveuze gewriemel van het peloton als eerste onderuitgegaan. Op zowat het cruciaalste punt in de koers moest hij in de achtervolging, zijn achterstand bedroeg ongeveer een halve minuut. Normaal gezien is dat het signaal voor de ploegleider om iets te mompelen over “volgend jaar nieuwe kansen”. Maar niet bij de wereldkampioen.

Met de hulp van zijn ploegmaats greep Pogacar de koers (en het peloton) bij de nek. Florian Vermeersch en Felix Grossschartner loodsten hem in sneltempo terug naar voren en nog voor de Cipressa goed en wel verteerd was, begon hij alweer renners uit het wiel te rammen alsof er niets gebeurd was. Alleen Mathieu van der Poel en Tom Pidcock konden aanpikken, de rest kraakte. Geblutst en geschaafd pakte Pogacar op de Cipressa ook nog het klimrecord – dat bedraagt nu 8 minuten en 48 seconden.

Strive for five

Alsof het nog niet moeilijk genoeg was, kon de Sloveen voor z’n sloopwerken in de finale geen beroep doen op Jan Christen. Na een val was de 21-jarige Zwitser, een belangrijke pion in z’n klimtrein, vroeg uit de wedstrijd verdwenen. En dat terwijl UAE-Team Emirates naar de start in Pavia was afgezakt zonder vaste steunpilaren Tim Wellens en Jhonatan Narvaez – beiden nog geblesseerd.

Voor Pogacar leek het niet meer dan een detail. Net als zijn gescheurde broek waarin hij de Poggio opvloog – ook daar zette hij een klimrecord neer (5 minuten en 42 seconden). Een uitmuntende Tom Pidcock kon er niets tegen beginnen. De Brit van Q36.5 deed zowat alles juist, knapte niet te veel werk op en drong z’n concurrent op de Via Roma de kop op, maar moest finaal in de spurt met een half wieltje verschil het hoofd buigen.

Milaan-Sanremo was jarenlang de puzzel die Pogacar maar niet gelegd kreeg. De wedstrijd is minder op maat van pure klimmers – de hellingen zijn niet extreem lastig – en positionering is in de finale cruciaal. Het maakt zijn overwinning nog straffer, want wie met een achterstand aan de voet van de Ci- pressa begint, verspeelt onnodige krachten.

Voor de Sloveense natuurwet met een fiets is het profzege nummer 110. Na twee keer de Ronde van Vlaanderen, drie keer Luik-Bastenaken-Luik en vijf keer de Ronde van Lombardije heeft hij nu vier van de vijf monumenten op zak. Enkel Parijs-Roubaix ontbreekt nog, maar op 12 april kan hij zijn ‘strive for five’ vervolmaken. Dat deden hem slechts drie renners voor: Roger De Vlaeminck, Eddy Merckx en Rik Van Looy. Hoe hard hij en zijn team snakten naar de zege in La Classicissima, bleek onder meer uit de emotionele reactie van teammanager Mauro Gianetti. Die verklaarde dat de ploeg “365 dagen op dit moment had gewacht”.

Ententes

Nummer twee Pidcock had het achteraf over een van zijn beste dagen op de fiets. Zelfs op je absolute top ben je dus niet zeker dat je het Pogacar lastig kunt maken. Mathieu van der Poel, die demonstreerde in Tirreno-Adriatico, bleek niet de benen van vorig jaar te hebben. De Nederlandse titelverdediger was betrokken bij de valpartij net voor de Cipressa (hij liep een lelijke snee aan de hand op), maar sprong met Pogacar mee. Op de Poggio botste hij op zijn li- mieten. De naweeën van de crash of richtinggevend voor de komende weken?

Zowat het hele peloton breekt zich het hoofd over hoe je iemand klopt die zelfs de slechtste scenario’s naar zijn hand zet. De klassieke reflex, van ver aanvallen, speelt Pogacar in de kaart. Maar ook wie wacht, verliest doorgaans. Toch waren er zaterdag hoopgevende signalen. Wout van Aert toonde alweer veel veerkracht. Ook hij was betrokken in de schuiver voor de Cipressa en moest door een gebroken derailleur van fiets wisselen, maar knokte zich nog naar een podiumplaats. Mentaal is die derde plek ongetwijfeld een opsteker. De vorm is er en zijn plafond lijkt nog niet bereikt. Wat als Van Aert nu eens van pech gespaard blijft?

En dan is er nog de wonderbaarlijke verrijzenis van Mads Pedersen, vierde in zijn eerste wedstrijd amper zes weken na zijn pols- en sleutelbeenbreuk. De Deen heeft een sterk Lidl-Trek-blok rond zich dat kan controleren, isoleren en anticiperen. Individueel lijkt de Sloveense wereldkampioen onklopbaar, maar collectief is het misschien mogelijk het pantser te doen barsten. Een entente de komende weken tussen Van Aert, Pedersen en tutti quanti zou in dat opzicht geen zwaktebod, maar een slimme zet zijn.

* In ‘Aan de meet’ duikt Diebrecht De Smet in de wieleractualiteit van het weekend.

***

Uitslag Milaan-Sanremo:

1. Tadej Pogačar (Slo/UAE Team Emirates - XRG) 298 km in 6u35:49 (gem.: 45.172 km/u); 

2. Thomas Pidcock (GBr) z.t.; 

3. Wout Van Aert (Bel) 0:04;

4. Mads Pedersen (Den); 

5. Corbin Strong (NZl); 

6. Andrea Vendrame (Ita); 

7. Jasper Stuyven (Bel)

8. Mathieu van der Poel (Ned); 

9. Matteo Trentin (Ita); 

10. Edoardo Zambanini (Ita); 

11. Jenno Berckmoes (Bel); 12. Alex Aranburu (Spa); 13. Tobias Lund Andresen (Den); 14. Mike Teunissen (Ned); 15. Matej Mohoric (Slo); 16. Christophe Laporte (Fra); 17. Paul Lapeira (Fra); 18. Romain Gregoire (Fra); 19. Laurence Pithie (NZl); 20. Jon Barrenetxea (Spa)

***

© Massimo Paolone/ap - Con la Milano-Sanremo,

Tadej Pogacar ha ora conquistato quattro dei cinque Classici.

Tadej Pogacar non segue la logica, 

nemmeno in uno scenario catastrofico

Una caduta nel momento peggiore immaginabile, un gregario di lusso costretto al ritiro prima del finale, un corpo ammaccato ed escoriato: per la maggior parte dei corridori, alla Milano-Sanremo, questo è un verdetto letale. Tadej Pogačar ha regalato un lieto fine a questo scenario catastrofico.

23 mar 2026 - De Standaard

Diebrecht De Smet Stuyven

Proprio come l’anno scorso, La (Classicissima di) Primavera è stata ancora una volta un volantino pubblicitario per il ciclismo: un’ora di caos da cardiopalma, attacchi al limite e un finale in cui i migliori si sono spinti al massimo. Alla fine è stato ancora una volta Tadej Pogačar a esultare. A 27 anni ha conquistato la sua quarta monumento diversa (l'undicesima in totale, raggiunto il secondo di sempre Roger De Vlameinck, davanti - a 19 - resta solo Eddy Merckx; ndr). Ma ciò che ha reso questa vittoria diversa dalle tante altre è che in realtà non avrebbe dovuto esistere.

A 32 chilometri dal traguardo la gara dello sloveno sembrava finita – lo ha ammesso lui stesso dopo l’arrivo. Sulla salita verso i piedi della Cipressa, Pogačar era stato il primo a cadere nel nervoso trambusto del gruppo. Nel punto forse più cruciale della corsa ha dovuto lanciarsi all’inseguimento, con un ritardo di circa mezzo minuto. Normalmente questo è il segnale per il direttore sportivo di mormorare qualcosa del tipo “nuove opportunità l’anno prossimo”. Ma non per il (due volte) campione del mondo.

Con l'aiuto dei compagni di squadra, Pogačar ha preso in mano la gara (e il gruppo). Florian Vermeersch e Felix Grossschartner lo hanno riportato in testa a ritmo sostenuto e, prima ancora che la Cipressa fosse stata superata, ha ricominciato a staccare i corridori dalla sua scia come se nulla fosse. Solo Mathieu van der Poel e Tom Pidcock sono riusciti a stargli dietro, gli altri hanno ceduto. Malconcio ed escoriato, Pogačar ha conquistato sulla Cipressa anche il record di salita, che ora è di 8 minuti e 48 secondi.

Puntare al quinto

Come se non fosse già abbastanza difficile, lo sloveno non ha potuto contare su Jan Christen per il suo lavoro di demolizione nel finale. Dopo una caduta, il 21enne svizzero, pedina fondamentale nel suo treno da salita, era uscito presto dalla gara. E questo mentre la UAE-Team Emirates si era presentata alla partenza a Pavia senza i pilastri fissi Tim Wellens e Jhonatan Narváez – ancora infortunati.

Per Pogačar sembrava solo un dettaglio. Proprio come i pantaloncini strappati con cui ha volato sul Poggio – anche lì ha stabilito un record di salita (5 minuti e 42 secondi). Un eccellente Tom Pidcock non ha potuto farci niente. Il britannico della Q36.5 ha fatto praticamente tutto nel modo giusto, non ha speso troppe energie e ha messo sotto pressione il suo rivale in via Roma, ma alla fine ha dovuto cedere di mezza ruota nello sprint finale.

Per anni la Milano-Sanremo è stata il rompicapo che Pogačar non riusciva a risolvere. La gara è meno adatta agli scalatori puri – le salite non sono estremamente impegnative – e nel finale il posizionamento è fondamentale. Ciò rende la sua vittoria ancora più impressionante, perché chi parte in ritardo ai piedi della Cipressa spreca energie inutilmente.

Per il fenomeno sloveno questa è la vittoria numero 110. Dopo due Giro di Fiandre, tre Liegi-Bastogne-Liegi e cinque Giri di Lombardia, ora ha in tasca quattro dei cinque monumenti. Manca solo la Parigi-Roubaix, ma il 12 aprile potrà completare la sua “strive for five”. Solo tre corridori lo hanno preceduto: Roger De Vlaeminck, Eddy Merckx e Rik Van Looy. Quanto lui e la sua squadra desiderassero ardentemente la vittoria nella Classicissima è emerso, tra l’altro, dalla reazione emotiva del team manager Mauro Gianetti. Quest’ultimo ha dichiarato che la squadra “aveva atteso questo momento per 365 giorni”.

Alleanze

Il secondo classificato Pidcock ha parlato a posteriori di una delle sue giornate migliori in sella. Quindi, anche quando sei al massimo della forma, non è detto che tu riesca a mettere in difficoltà Pogačar. Mathieu van der Poel, che aveva dato prova di sé alla Tirreno-Adriatico, non sembrava avere le gambe dell’anno scorso. Il vincitore uscente neerlandese è stato coinvolto nella caduta poco prima della Cipressa (si è procurato un brutto taglio alla mano sinistra), ma è ripartito insieme con Pogačar. Sul Poggio ha raggiunto il limite. Conseguenze dell’incidente o un’indicazione per le prossime settimane?

Praticamente tutto il gruppo si scervella su come battere qualcuno che riesce a gestire anche gli scenari peggiori. Il classico riflesso di attaccare da lontano gioca a favore di Pogačar. Ma anche chi aspetta, di solito, perde. Eppure sabato ci sono stati segnali incoraggianti. Wout Van Aert ha dimostrato ancora una volta grande tenacia. Anche lui è stato coinvolto nella caduta prima della Cipressa e ha dovuto cambiare bici a causa del deragliatore rotto, ma è riuscito comunque a conquistare un posto sul podio. Dal punto di vista mentale, quel terzo posto è una boccata d’ossigeno. La forma c’è e il suo limite non sembra ancora raggiunto. E se Van Aert venisse risparmiato dalla sfortuna?

E poi c'è la miracolosa rinascita di Mads Pedersen, quarto alla sua prima gara a sole sei settimane dalla frattura al polso e alla clavicola. Il danese può contare su un solido blocco Lidl-Trek in grado di controllare, isolare e anticipare. A livello individuale lo sloveno bicampione del mondo sembra imbattibile, ma collettivamente potrebbe essere possibile incrinarne la corazza. Un'alleanza nelle prossime settimane tra Van Aert, Pedersen e tutti gli altri non sarebbe in tal senso una mossa di debolezza, ma una mossa intelligente.

In “All’arrivo”, Diebrecht De Smet approfondisce l’attualità ciclistica del fine settimana.