Veelzijdige actrice Diane Keaton had talent voor komische timing

FOTO’S KIPPA, TIMOTHY A. CLARY/ AFP, BETTMANN ARCHIVE

Boven: Diane Keaton en Al Pacino in The Godfather. 

Midden: Diane Keaton (midden), Goldie Hawn (l) en Bette Midler (r) 

tijdens de Academy Awards in Los Angeles, 1997. 

Onder: Diane Keaton in haar iconische outfit als Annie Hall, 

in de gelijknamige film met Woody Allen.

Wie aan Diane Keaton denkt, komt meteen uit bij haar iconische, Oscar-winnende rol van Annie Hall in de film van Woody Allen.

Door haar ook in het echt opvallende kledingstijl werd Keaton een stijlicoon

13 Oct 2025 - NRC

André Waardenburg

‘La-di-da” werd een gevleugelde uitdrukking nadat actrice Diane Keaton de woorden gebruikte om het door haar gespeelde personage Annie Hall te typeren. Wie aan de levendige, vrijgevochten en veelzijdige Keaton denkt, komt meteen bij deze iconische, Oscar-winnende rol terecht. Het titelpersonage is een wat neurotische, uiterst charmante en verstrooide New Yorkse met een eigenzinnige kledingstijl – met stropdas, gilet en bolhoed. Door haar ook in het echt opvallende kledingstijl werd Keaton een stijlicoon. De scène waarin de onhandige Annie en tegenspeler Woody Allen levende kreeften in een pan proberen te stoppen, behoort tot de grappigste uit de filmgeschiedenis: „talk to him, you speak shellfish”. Zaterdag werd bekend dat Keaton overleed. Zij werd 79.

Haar plotselinge overlijden leidde tot een golf aan eerbetonen van de groten uit de acteurswereld. Zo zei Robert de Niro in The Hollywood Reporter: „Ik was erg op haar gesteld en het nieuws dat ze ons heeft verlaten, verraste me totaal”. Meryl Streep in The Guardian: „Het is verpletterend nieuws dat ze er niet meer is, maar haar glimlach, haar stijl en haar speelse geest zullen voor altijd voortleven in films en in onze harten.” Zangeres en actrice Bette Midler memoreerde in de LA Times dat Keaton „hilarisch en volkomen ongekunsteld” was.

De in 1946 in Los Angeles geboren Keaton speelde in meerdere films van Woody Allen, met wie zij een relatie had die als inspiratie diende voor hun rollen als komiek Alvy Singer en nachtclubzangeres Annie Hall in de gelijknamige film uit 1977. De naam Hall refereert bovendien aan haar geboortenaam Diane Hall. Omdat er al een actrice was die zo heette, gebruikte zij de achternaam van haar moeder. Haar rol in Allens met Casablanca-verwijzingen doorspekte toneelstuk Play It Again, Sam (1969) leverde haar een nominatie op voor een Tony Award. Een jaar eerder was Keaton te zien en horen in de bekende Broadway-musical Hair (1968).

In Annie Hall kwam ook haar zangtalent naar voren. Hierin zingt zij twee liedjes, waaronder ‘Feels Like Old Times’. Voordat zij met Woody Allen ging werken, was Keaton te zien in het beroemde maffia-epos The Godfather (Francis Ford Coppola, 1972). In deze film en de twee vervolgen speelt zij Kay, de vrouw van maffiabaas Michael Corleone (Al Pacino, met wie zij een relatie kreeg). Zij ziet met lede ogen aan hoe haar man meer en meer betrokken raakt bij machtsmanipulaties en moordpartijen. In de tweede Godfather-film bijt zij haar man wanhopig toe dat zij nooit meer kinderen van hem wil, nadat hij er tijdens een gesprek achter komt dat haar miskraam eigenlijk een abortus was.

Keaton staat vooral bekend als comédienne, maar dat doet haar onvoldoende recht. Zo speelde zij op overtuigende wijze de journalist en activist Louise Bryant, een suffragette, in de historische film Reds (1981). Deze film van Warren Beatty – haar toenmalige geliefde – gaat over de Amerikaanse journalist John Reed, lid van de Amerikaanse Communistische Partij, die in 1917 verslag doet van de Russische revolutie, wat resulteerde in het boek Ten Days that Shook the World. Keaton schittert in Looking for Mr. Goodbar (1977) als eenzame onderwijzeres die ’s nacht mannen oppikt in bars – indertijd een gedurfde rol die brak met haar imago als het leuke, beetje gekke buurmeisje.

Voorliefde voor excentriciteit

Even sterk was haar rol in Shoot the Moon (1981) als vrouw met vier kinderen die door haar man, een schrijver, verlaten wordt. Hun ruziescène, waarin onder meer met pannen gegooid wordt, is zeer memorabel. Keaton viel ook op als een van de drie zussen in het familiedrama Crimes of the Heart (1986). Het feit dat mannen haar niet zien staan, wijdt de eeuwige vrijgezel aan haar gekrompen eierstokken. Voor Marvin’s Room (1996) kreeg Keaton een Oscarnominatie. In dit drama, met een jonge Leonardo DiCaprio, Meryl Streep en Robert de Niro, gaat zij op zoek naar een donor, als blijkt dat zij leukemie heeft.

Haar komische timing en voorliefde voor excentriciteit kwamen met name tot uiting in de komedies van Woody Allen. Keaton is te zien in zes van zijn films, waaronder Sleeper (1973), het charmant-nostalgische Radio Days (1987, Keaton zingt hierin op ontwapenende wijze Cole Porters ‘You’d Be So Nice to Come Home To’) en Allens in fraai zwart-wit gedraaide ode aan New York, Manhattan (1979, met Keaton als Allens minnares). In Allens door Ingmar Bergman geïnspireerde Interiors (1978), volgens een criticus van The New York Times „the dark side of Annie Hall”, was Keaton te zien als een van de drie zussen die om moet leren gaan met hun overspelige vader.

Andere bekende, meer of minder leuke komedies zijn The First Wives Club (1996) en twee Father of the Bride-films (1991/1995). De romantische komedie Something’s Gotta Give (2003) is een schamel hoogtepuntje uit de latere fase van haar carrière, ze kreeg er haar vierde Oscarnominatie voor. Hierin valt ze voor een aantrekkelijke jonge dokter (Keanu Reeves) en probeert ze een seksistische rokkenjager die op veel jongere vrouwen valt (Jack Nicholson) ervan te overtuigen voortaan leeftijdsgenoten te daten. Iemand zoals zij dus, maar het duurt even voordat bij beiden het kwartje valt.