WK VOETBAL - Voor even verenigt Pulisic het land

FOTO’S RACHEL WISNIEWSKI

Boven en midden: In Manheim, Pennsylvania, kijken bewoners naar de 

wedstrijd VS – Bosnië en Herzegovina. Pulisic doneerde geld aan zijn oude club. 

Onder: Jessaca Shortes met haar zoontje Owen.

‘Captain America’ Christian Pulisic is de grootste speler van het Amerikaanse team. Bij zijn oude voetbalclub zien ze hoe het succes van de VS politieke tegenstellingen overstijgt.

In de VS is in stadions en bars een verbondenheid te zien die zeldzaam is geworden

6 Jul 2026 - NRC

Mark Lievisse Adriaanse 

MANHEIM, PENNSYLVANIA - Met een blauwe broek, rood hemd en Amerikaanse vlag over haar rug kijkt Jessaca Shortes (35) naar een groot scherm. Het is rust bij de wedstrijd Verenigde Staten – Bosnië en Herzegovina, in de eerste knock-out ronde van het WK. Ze geniet ervan, zegt ze, de wedstrijd is „awesome”. En ze geniet van het samenzijn: om haar heen zitten nog zo’n tweehonderd Amerikanen op campingstoeltjes en dekentjes naar de wedstrijd te kijken.

„Ben je bekend met de politiek in ons land?”, zegt ze hardop. „Alles wat ons kan samenbrengen is ongelooflijk belangrijk. Voor onze kinderen om te zien dat we wél samen kunnen zijn.” Ineens begint ze te fluisteren: „Ik wil niet dat andere mensen horen dat we het over politiek hebben.”

Dan komt haar zoontje Owen (10) aangelopen. Hij draagt een shirt met op zijn rug de naam van de speler door wie zij hier allemaal zitten: Christian Pulisic. Zijn beeltenis staat op een bord vlak onder het grote scherm en hangt op een enorme reclame van een yoghurtmerk met de tekst Feel the dream. Voor de wedstrijd worden er op het scherm hoogtepunten uit zijn carrière vertoond; mooie doelpunten voor Borussia Dortmund, Chelsea, AC Milan en het Amerikaanse team.

Hier, op het complex van Pennsylvania Classics aan de rand van het stadje Manheim in de staat Pennsylvania, tussen de maïsvelden en in de geur van mest, speelde Pulisic voordat hij de grote man werd van het Amerikaanse voetbal. ‘Captain America’ wordt hij genoemd, van hem wordt het meeste verwacht.

Door te slagen in Europa (hij won als eerste Amerikaan de Champions League) én bij het nationale team geldt hij als de grootste Amerikaanse voetballer ooit. Hij is het gezicht van tal van reclames. En als de voorbeschouwing op de wedstrijd tegen Bosnië begint, is de eerste vraag die analisten moeten beantwoorden: wat verwachten jullie van Pulisic vanavond?

Het is, zeggen zij, „de grootste wedstrijd uit zijn carrière”.

Dat is het maandagnacht zeker ook, als de VS het, na 2-0 winst op Bosnië, in de achtste finale van het WK opnemen tegen België. Winst op de Belgen zou voor het eerst sinds 2002 een plek in de kwartfinale opleveren, waarin dan Portugal of Spanje wacht. Dat zou, op een WK in eigen land, de grootste voetbalwedstrijd zijn die het Amerikaanse mannenteam ooit speelde.

Wie is Christian Pulisic? Hoe werd hij zo belangrijk voor het Amerikaanse voetbal? En kan zijn team een verdeeld land voor even verenigen?

Altijd aan het voetballen

Als Charlie Grimes Pulisic ziet dribbelen, denkt hij soms terug aan een bord dat vroeger in de garage van Pulisics ouderlijk huis hing. Christian zag het altijd hangen als hij na school of na een voetbaltraining op de oprijlaan ging voetballen. Zijn vader Mark had er met verf één woord op gespoten: ‘CONFIDENCE’.

Zelfvertrouwen, zegt Grimes op de ochtend van de wedstrijd tegen Bosnië in een koffiezaakje, „is altijd het sleutelwoord van Christian geweest. Ga dribbelen, ren op tegenstanders af, heb het vertrouwen dat je ze kan passeren.”

Begin deze eeuw assisteerde Grimes Mark Pulisic als trainer van een universiteitsteam, later organiseerden ze samen voetbalkampen voor schoolteams en individuele talenten. „Christian was er dan als héél klein kind ook al bij”, zegt Grimes. „Hij was altijd een van de kleinste kinderen. Maar hij was snel, atletisch en altijd met de bal aan het spelen, aan het dribbelen, hooghouden.”

Bij voetbalclub PA Classics wordt Pulisic al snel twee leeftijdsgroepen hoger ingedeeld. Daar is hij verreweg de kleinste, maar dat leert hem, zegt Grimes, „om in oplossingen te denken in plaats van simpelweg langs tegenstanders te dribbelen”. Classics-oprichter en voorzitter Doug Harris: „In zijn acties was hij onverschrokken. Hij was atletisch, vastberaden en had veel inzicht. Dat zagen we langzaam bij elkaar komen. Toen dacht ik: oh my goodness.”

De streek in het oosten van Pennsylvania waar Pulisic vandaan komt, wordt gedomineerd door heuvels, boerengrond en chocolade. Zijn geboortestad Hershey werd vernoemd naar de man die er begin vorige eeuw een chocoladefabriek opende. Er zijn straten als ‘Chocolate Avenue’ en ‘Cocoa Avenue’, er is een pretpark rond het merk en de twee fabriekstorens van rode baksteen stijgen boven de stad uit. Slechts een enkele reclame op de gevel van het bezoekerscentrum herinnert eraan dat Hershey met Pulisic nog een tweede Amerikaans icoon voortbracht.

FOTO DAVID GONZALES/REUTERS

Christian Pulisic

Maar Pulisic groeit ook deels buiten de streek op: eerst een jaar in Engeland, waar zijn moeder doceert, dan in Detroit, waar zijn vader een indoor soccer-team traint. Die ervaringen leerden hem om op verschillende manieren over voetbal na te denken, zegt Grimes. „In de VS kun je als kind allerlei sporten doen, maar in Engeland stond voetbal op één. En in Detroit speelde hij vaak met de Brazilianen uit het team van zijn vader. Die leerden hem trucjes, maakten hem technischer.”

Eenmaal bij PA Classics ontgroeit Pulisic al snel de streek. Hij valt eerst op bij scouts van nationale jeugdteams en dan bij die van buitenlandse clubs. Onder meer PSV nodigt hem uit voor een stage, in 2013. Op een jeugdtoernooi is hij direct de beste speler van het team, herinnert toenmalig jeugdtrainer Kristof Aelbrecht zich. „We keken elkaar aan van: zó, dit is een bijzondere.”

De professionaliteit en volwassenheid van de dan veertienjarige Pulisic vallen op. PSV is van zijn kwaliteiten overtuigd, maar kort na de stage tekent Pulisic bij de Duitse topclub Borussia Dortmund. Daar breekt hij door, waarna hij voor 64 miljoen euro wordt verkocht aan Chelsea. Hij is dan al een sleutelspeler in het nationale team. Op het veld van PA Classics kijken de mensen op campingstoeltjes in stilte naar de wedstrijd – veel kinderen voetballen ondertussen op de door Pulisic gesponsorde voetbalveldjes. Als Pulisic een goede actie maakt, klapt iedereen.

„Hoe vaak komt het nu nog voor dat we zo samen zijn?”, vraagt Jessaca Shortes zich af, terwijl de tweede helft begint. Zij en haar man hebben met hun familie afgesproken het niet meer over politiek te hebben: „Onze ideeën zijn te anders, het zou alleen maar onnodig gespannen worden.” Haar vriendin Sarah Merrill (43), eveneens in het rood-blauw gekleed, en met oorbellen in de vorm van het land, zegt: „Ik heb nul tolerantie voor racisme en homofobie. Als ik hier om me heen iedereen zo samen zie… Dit is waar ons land op gebouwd is.” Het gebied rond de club kleurt op kaartjes steevast Republikeins rood, maar dat simpele feit negeert dat zo’n veertig procent even trouw Democratisch stemt. Het zijn elkaars buren, dorpsgenoten en clubgenoten.

Verdeeld

„Er is zoveel onrust in de wereld en in dit land”, zegt Brett Stephan zittend op het gras voor het scherm, één oog op de wedstrijd, de ander op zijn voetballende dochter. „In mijn omgeving gaan mensen nog goed met elkaar om, maar online zie je hoe verdeeld mensen zijn. Dit toernooi brengt mensen iets dichter bij elkaar. Ik hoop dat het standhoudt.”

De wedstrijd tussen de VS en Bosnië en Herzegovina trekt 33,5 miljoen tv-kijkers, een nieuw record voor een voetbalwedstrijd in de VS en ruim méér dan de recente finale in de NBA (basketbal) en de finale van de World Series (honkbal) vorig jaar (maar zo’n negentig miljoen mensen minder dan de Super Bowl eerder dit jaar). Op Amerikaanse vliegvelden en op sportcomplexen, in de stadions en in bars, is een verbondenheid te zien die zeldzaam is geworden.

Dat het Witte Huis zich vooralsnog redelijk afzijdig houdt, en president Donald Trump zich nog helemaal niet liet zien, kan in die verbinding een rol spelen. „Het fijne aan dit succes is dat politiek even niet tussen mensen in staat”, zegt Merrill, „maar dat we elkaar weer eens als mensen zien.”

Pulisic speelt tegen Bosnië niet zijn beste wedstrijd. Hij worstelt zoals vaker in zijn carrière met zijn fitheid. De dribbels waarmee de aanvaller in de eerste wedstrijd, tegen Paraguay, indruk maakte, slagen nu minder. Toch klapt iedereen als hij wordt gewisseld.

In de tien minuten durende blessuretijd staat clubvoorzitter Harris gespannen te wiebelen op zijn benen. „Noooo”, zegt hij als een Bosniër nog op doel schiet – naast. „Yessss”, zegt hij als de VS een vrije trap mee krijgen. „Whooooo”, roept hij uit als even daarop het laatste fluitsignaal klinkt en de VS dankzij de 2-0 overwinning in de achtste finale staan. Op de achtergrond klinkt John Denvers lofzang op West Virginia, vaste prik in de stadions na overwinningen van de VS. „Dit is ongelooflijk”, zegt hij.