Kluivert liet zich niet ‘opeten’ door racistische reacties na gemiste penalty

FOTO GETTY IMAGES 

Kluivert schiet zijn penalty in de zestiende 

finale van het WK tegen Marokko op de paal.

De uitschakeling van Oranje op het WK, mede door zijn gemiste strafschop, heeft wel even aan Justin Kluivert (27) „geknaagd”, zegt hij. „Je denkt: als er een penalty komt, kunnen ze op me rekenen. En dan gaat het mis.”

Die kansen komen wel. 

De volgende keer gaat die bal er gewoon in

13 Nov 2026 - NRC

Joost Pijpker

Als in Monterrey de avond valt, lijkt Justin Kluivert een zekerheidje. Vol vertrouwen loopt hij richting het doel, waar de Marokkaanse keeper Yassine Bounou al op hem wacht. Een strafschop nemen: Kluivert heeft er zelden moeite mee. De aanvallende middenvelder deed het in zijn loopbaan al negen keer eerder, op de eerste na gingen ze allemaal raak. Binnen de WK-selectie van Oranje doet alleen Cody Gakpo het beter.

Bondscoach Ronald Koeman heeft hem die avond, eind juni, als tweede aangewezen, na middenvelder Teun Koopmeiners. Marokko heeft net de eerste strafschop gemist, Kluivert kan de druk er nog eens extra op zetten. Bij zijn aanloop houdt hij even in, dan schiet hij hard richting de linkerhoek. Buitenkant paal. Als Nederland even later wordt uitgeschakeld, verbergt hij zijn ogen langdurig in zijn shirt.

Pas vier maanden later meldt Kluivert (27) zich weer bij Oranje, dat vrijdagavond in Amsterdam Griekenland treft in de Nations League. De eerste, extra lange interlandperiode eind september miste hij vanwege een blessure. Bij een persmoment langs de rand van het trainingsveld in Zeist, afgelopen dinsdag, vertelt hij over zijn indrukken van de nieuwe bondscoach Xavi Hernández. Kluivert oogt ontspannen, lacht veel. Behalve als het over die avond in Mexico gaat.

Het moment heeft „wel een beetje aan me geknaagd”, zegt hij in gesprek met meerdere media, waaronder NRC. Ook omdat hij zich vooraf zo veel meer had voorgesteld van het WK. Een indrukwekkend tweeluik tegen de latere wereldkampioen Spanje in de Nations League, voorjaar 2025, leek zijn definitieve doorbraak bij Oranje. Maar in januari dit jaar liep de middenvelder van het Engelse Bournemouth FC een zware knieblessure op. „Dan denk je meteen: kans voorbij.”

Net op tijd was hij toch weer fit. Zijn entree maakte Kluivert drie weken vóór Oranje eind mei aan de WKvoorbereiding begon. „Ik had hard gewerkt voor mijn terugkeer, en ik waardeerde het enorm dat Koeman me toch meenam.” Alleen verliep het WK niet „zoals ik me in mijn hoofd had afgespeeld”, zegt Kluivert terugblikkend. Pas in het derde groepsduel, tegen Tunesië, kreeg hij speeltijd. Als invaller, de laatste achttien minuten.

Hij bleef wachten op een moment om zijn meerwaarde te bewijzen. „Je denkt dan: als er een penalty komt, kunnen ze op me rekenen.” Met dat doel stuurde Koeman hem tegen Marokko als invaller het veld in, zegt Kluivert, ter vervanging van de geblesseerde Gakpo. Het stond 1-1, het einde van de verlenging naderde. „En dan komt dat moment, en dan gaat het mis.” Misschien kwam het doordat hij nog maar zo kort in het veld stond, oppert Kluivert, en de strafschop pas zijn derde balcontact van de avond was.

Niet zo gevoelig voor die dingen

In de dagen na de uitschakeling kreeg de zoon van oud-international Patrick Kluivert veel te verduren. Op sociale media was hij het mikpunt van discriminerende en racistische berichten, net zoals de twee andere spelers die in de strafschoppenreeks misten: Quinten Timber en Crysencio Summerville. Voor de KNVB was het reden om „een heel duidelijk signaal” af te geven. De voetbalbond deed begin juli aangifte, het onderzoek daarnaar is bijna klaar.

Kluivert kreeg er „wel een beetje van mee”, zegt hij, „maar ik moet ook zeggen dat ik niet zo gevoelig ben voor dat soort dingen. Ik trek me er weinig van aan.” Als talent bij Ajax leerde hij zich al jong af te sluiten voor negativiteit. Want als hij zich door elk hatelijk bericht „zou laten opeten”, dan had zijn loopbaan „een andere uitkomst” gehad, denkt hij. Wat overigens niet wil zeggen dat hij er geen mening over heeft. „Het hoort niet.”

„Natuurlijk mag je zeggen dat ik het heb verprutst. Dat neem ik op me, daar mag je alles van vinden. Maar de rest is onnodig.” Hij bedenkt zich op zulke momenten altijd maar dat de meeste fans van Oranje „er niet zo over denken. Voor hen doe ik het. Niet voor de mensen die op de verkeerde manier supporten.”

Kluivert heeft dan ook niet getwijfeld of hij nog voor het Nederlands elftal wilde uitkomen, zegt hij. Al is het maar omdat hij vindt dat hij bij Oranje nog veel te bewijzen heeft. Zijn debuut is inmiddels achtenhalf jaar geleden en sindsdien kwam hij niet verder dan veertien interlands, waarin hij nog nooit scoorde. „Dat is te weinig”, zegt hij beslist. „Maar ik ben er ook lang niet bij geweest.”

Hij kende een loopbaan vol wendingen: van Ajax ging hij naar AS Roma, dat hem achtereenvolgens verhuurde aan RB Leipzig, OGC Nice en Valencia. Inmiddels is hij bezig aan zijn vierde seizoen bij Bournemouth, een subtopper in de Premier League. „Iedereen bewandelt zijn eigen pad”, zegt hij erover. „En het ene pad is wat makkelijker dan het andere. Maar het is mooi dat het ook zó mogelijk is.”

In zijn hoofd is hij soms nog „dat talentje” uit zijn Ajax-tijd. „Dan vergeet ik dat ik al 27 ben. Maar ik voel me nog supergoed.” Hij is vol vertrouwen dat zijn moment nog komt, dat hij ooit voor Oranje gaat scoren. In een thuisinterland tegen Malta, zomer 2025, was hij dichtbij. „Het kriebelt wel, maar het is niet dat ik er de hele dag aan denk. Die kansen komen wel, en de volgende keer gaat die bal er gewoon wel in.”nation

En als die volgende kans toevallig een strafschop is, aarzelt hij geen moment, zegt Kluivert. Na de teleurstelling in Mexico vond hij veel steun bij Donyell Malen, met wie hij bij Ajax nog in de jeugd speelde. „Hij zei: ik mis soms ook penalty’s. Dan moet je de volgende meteen weer opeisen.” Die kans kreeg hij bij Bournemouth, drie weken geleden in de Europa League. Feilloos, laag in de rechterhoek.