Na een puike teamtactiek is Demi Vollering eindelijk wereldkampioen

FOTO ROBIN VAN LONKHUIJSEN/ANP 

Demi Vollering zaterdag op de finish in Montreal.

Demi Vollering is de beste wielrenster ter wereld, maar de regenboogtrui winnen lukte haar nog nooit. In een spannende koers maakte de Nederlandse kopvrouw in Montreal eindelijk haar status als topfavoriet waar.

«Ik kan het nog niet bevatten, dit is echt gekkenwerk»

   - Demi Vollering

«Dit was voorlopig de mooiste zege uit mijn carrière»

   - Demi Vollering

28 Sep 2026 - NRC

Sam de Voogt

Hoofdschuddend slingerde Demi Vollering van links naar rechts over de weg. Ze moest nog luttele kilometers naar de finish van het WK wielrennen, ze had net een laatste ontsnappingspoging van haar enige overgebleven concurrente Kasia Niewiadoma afgeslagen, maar de kopvrouw van de Nederlandse ploeg leek er volledig doorheen te zitten. Dichterbij de wereldtitel was ze nooit, maar met haar lichaamstaal leek Vollering te willen zeggen: dit kan toch niet langer zo?

Uiteindelijk kwam het goed, en gebeurde er zaterdag in het Canadese Montreal waar iedereen vooraf op rekende: De 29-jarige Vollering, de beste wielrenster ter wereld, kroonde zichzelf tot wereldkampioen. Maar nadat Vollering stikkapot nog net haar armen in de lucht kon steken toen ze als eerste over de finish kwam, kon er niemand beweren dat de wedstrijd voorspelbaar was geweest.

De 29-jarige Vollering kon zich pas ’s werelds beste noemen nadat ze opnieuw en opnieuw getest was, zowel fysiek als mentaal, na een sprint tot op de streep. Het leverde een van de mooiste wielerraces van de afgelopen jaren op, een koers die je op het puntje van je stoel deed zitten, met een wedstrijdverloop dat net zo op en neer ging als de wegen op, over en rond de Mont Royal, de heuvel middenin het centrum van de Canadese metropool.

Vooraf was Vollering als grote favoriet aangewezen. Natuurlijk, er waren andere kanshebbers: de Belgische Lotte Kopecky, al tweevoudig wereldkampioene, de gevaarlijke Kim Le Court uit Mauritius, die dit jaar een Tourrit won, de Poolse Kasia Niewiadoma, die achter Vollering tweede werd in de Tour, en Marlen Reusser, de Zwitserse die vorige week al wereldkampioen tijdrijden werd.

Maar niemand was dit jaar zo goed als Demi Vollering. Ze won de Tour en de Giro, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Vlaanderen. „Ze is de beste van de wereld”, zei bondscoach Laurens ten Dam eerder deze week. „En we gaan haar de kans geven om te doen waar ze goed in is.”

Loeistrak asfalt

De bondscoach doelde op de tactiek van de Nederlandse ploeg, die voor het eerst in jaren volledig rond één kopvrouw was opgebouwd. Met zijn rensters had Ten Dam een plan „met ballen” bedacht: de koers vanaf het begin tot het eind controleren, zo hard mogelijk tempo rijden om de concurrentie te vermoeien, en dan Vollering een beslissende demarrage laten plaatsen. Spannend, omdat daarvoor de opoffering van elke ploegmaat nodig was en Nederland daardoor in tegenstelling tot in andere jaren geen ruimte had voor een plan B.

Het begin van de koers verliep weinig opwindend. Er reden een paar rensters van kleine wielerlanden weg in een kopgroep, ongevaarlijk voor de eindzege. Daarachter zette een oranje trein van rensters zich aan kop van het peloton. De regie toonde intussen beelden van de beginnende Indian Summer in Quebec, het Franstalige deel van Canada, met rijen en rijen van esdoorns die alle kleurschakeringen tussen felgroen en donkerrood vertoonden.

Toen de rensters eenmaal de SintLaurensrivier overstaken en het centrum van de stad in koersten, lag hen daar een circuit te wachten met ruime wegen, nieuw en loeistrak asfalt, steile klimmetjes en rappe afdalingen. De snelheid die het peloton daarmee kon genereren, eiste meteen in de eerste van acht rondes de nodige slachtoffers. Bij een grote valpartij ging de wereldkampioen van vorig jaar, Magdeleine Vallieres, die niet ver van Montreal opgroeide, hard onderuit. Ze zou een paar rondes later afstappen. En ook Le Court, een van de favorieten, verloor de aansluiting met het peloton omdat ze achter de valpartij lang moest stilstaan voordat ze verder kon.

Met nog meer dan 90 kilometer te gaan en een peloton van nog slechts 38 renners – er waren er zaterdagochtend 138 gestart – begon er een afvalrace, ingegeven door het ongenadige tempo dat de Nederlandse ploeg op kop oplegde. Ronde na ronde ging het zo door, totdat het pelotonnetje met nog drie rondes te gaan de langste klim van de dag (1,7 kilometer à gemiddeld 7,4 procent) nog eens opdraaide.

Vooraf was afgesproken dat Nederland hier de koers wilde openbreken, en meteen begon Karlijn Swinkels het tempo op te voeren, daarmee Kopecky eliminerend. Daarna was het aan Puck Pieterse om Vollering te lanceren. Een paar honderd meter voor de top demarreerde de Nederlandse kopvrouw in haar vloeiende, bijna moeiteloos ogende stijl waarmee ze al zo vaak het verschil wist te maken. Op de top had Vollering pakweg een halve minuut te pakken en resteerde haar nog een lange solo van 38 kilometer. De wedstrijd leek beslist.

Mentaal schakelen

Achter Vollering wisten vier vrouwen echter de krachten te bundelen: Niewiadoma, Reusser, de Franse Juliette Berthet en de Italiaanse Elisa Longo Borghini zetten de achtervolging in. Bijna 25 kilometer lang leken ze wel, niet, wel, niet bij de Nederlandse terug te komen, het gat bungelde rond de vijftien seconden, tot het ze vlak voor de laatste ronde lukte, tot luid gejuich van het publiek dat rijen dik langs het parcours stond.

Toen de rensters daaraan begonnen, beet Vollering even op haar tanden en blies ze haar wangen vol. Mentaal schakelen moest ze – als ze niet met een lange solo kon winnen, dan moest het maar op een andere manier: alsnog demarreren op een van de drie klimmetjes die ze voor de achtste keer over moesten, of wachten op een sprint.

Even leek Longo Borghini met een slinkse aanval nog een beslissend gat te slaan. „Shit, dacht ik toen”, zei Vollering. Maar door in haar eigen tempo de langste klim op te rijden, haalde ze de Italiaanse terug en zette ze haar zelfs op achterstand. Groot was het gat echter niet, en ook medekoploper Niewiadoma was niet van plan zomaar met Vollering naar de finish te rijden, getuige haar ultieme poging om te demarreren. Zo bleef het tot het laatste rechte eind een koers die afstevende op een onvoorspelbaar slotakkoord.

Het werd sprinten, tussen Vollering en Niewiadoma, en toen de Poolse in de laatste meters vals plat naar de finish de kramp in haar benen voelde schieten, was de regenboogtrui voor Vollering. „Ik kan het nog niet bevatten, dit is echt gekkenwerk”, zei de Nederlandse na afloop emotioneel.

Klam ruggetje

Bondscoach Ten Dam had het allemaal „met een klam ruggetje” aangezien vanuit de ploegwagen. Omdat het dragen van oortjes in WK-wedstrijden verboden is, kon hij zijn kopvrouw in de finale niet vertellen dat haar achtervolgers terugkwamen. Maar toen hij zag dat de bijgehaalde Vollering niet alleen maar op kop hoefde te rijden, was hij gerustgesteld, vertelde hij in de perstent achter de finish. „Zo kon ze wat herstellen, en als je de sterkste renster van de wereld de kans geeft om een paar seconden bij te komen, dan heeft ze ook wel weer de benen om te sprinten.”

Het was een scenario dat de bondscoach en zijn kopvrouw eerder deze week hadden besproken. Sterker: ze hadden „alle mogelijke scenario’s” besproken, zou Vollering na afloop zeggen. Mentaal had ze daarin stappen gemaakt, zag Ten Dam. Hij had de avond voor de race een „killersmentaliteit” bij Vollering gezien. „Ze veranderde in Kobe Bryant: op een belangrijk moment net een stapje meer kunnen zetten dan de rest, het voor de ploeg willen afmaken, dat wilde ze laten zien.”

Sinds zijn aanstelling als bondscoach in 2024 was deze wereldtitel waar Ten Dam naartoe had gewerkt. Zijn taak, naast het winnen van de grote internationale wedstrijden, was het terugbrengen van een groepsgevoel, het boetseren van een team dat voor elkaar wilde rijden. Dat Vollering na haar huldiging en het Wilhelmus het hele team op het podium riep, en ze met alle zeven rensters de bondscoach optilden voor een groepsfoto, was daarom extra mooi. „Met de manier waarop ze vandaag reden, was ik met een tweede plek ook trots op ze geweest.”

Vollerings teamgenoten hadden maar flarden meegekregen van de ontknoping, maar een ding wisten ze zeker: deze wereldtitel kwam hun kopvrouw toe. „Ik zou het geen opluchting willen noemen, maar ik denk wel dat ze deze regenboogtrui al een aantal jaar verdiend had”, zei Riejanne Markus. Swinkels was onder de indruk van hoe haar kopvrouw omging met de teleurstelling nadat Vollering een ronde voor het einde werd teruggepakt. „Ze bleef kalm, dat was heel speciaal.” Pieterse, die uiteindelijk nog zesde werd, had geen moment gedacht dat het zou mislukken. „Ik wist dat Demi het in elke situatie kon afmaken.”

Voor Vollering, die namens Nederland de vijftiende wereldkampioen in de historie is, was de wereldtitel een bekroning van een topjaar. In de geschiedenis is haar erelijst van dit seizoen alleen te vergelijken met het wonderjaar van Annemiek van Vleuten in 2022, die toen de drie grote rondes, Luik en de wereldtitel won. Vollering was al vaker kanshebber voor de regenboogtrui geweest, topfavoriet zelfs, maar door uiteenlopende reden kwam het er tot dit jaar niet van. „Het is ongelooflijk dat het nu eindelijk is gelukt”, zei ze na afloop, een regenboogtrui om haar schouder en een gouden medaille om haar nek.

Ook bewees Vollering nogmaals haar gelijk twee jaar geleden te hebben gekozen voor een overstap van haar Nederlandse ploeg SD-Worx naar het Franse FDJ-Suez. Daar werd de ploeg om haar heen gebouwd, leerde ze omgaan met de druk die daarbij kwam kijken, en wist ze een nieuw niveau te bereiken in een tijd dat het vrouwenwielrennen in de breedte steeds sterker werd. „Iedereen blijft me maar vragen hoe ik nog beter heb kunnen worden en ik weet het niet zo goed”, zei ze met opnieuw enigszins vochtige ogen, in de persconferentie voor de medaillewinnaars. „Ik denk dat ik mezelf nog altijd elk jaar beter leer kennen en ik heb er vrede mee met wie ik ben, dat is heel belangrijk.”

Vollering heeft vrijwel alles gewonnen wat er te winnen valt in het vrouwenwielrennen: de drie grote rondes, de monumenten Ronde van de Vlaanderen en Luik-Bastenaken-Luik, Europees goud en nu ook de wereldtitel. Alleen Milaan-Sanremo, Parijs-Roubaix en de olympische titel ontbreken nog.

Voorlopig was dit „de grootste zege uit mijn carrière”, zei Vollering. Omdat het zo moeilijk is om precies die ene dag van het jaar goed te zijn, legde ze uit, en omdat het bijzonder was dat het team zo eensgezind reed als de Nederlandse vrouwen in Canada deden. En daarnaast, besloot ze, omdat de race, die niet op Nederlandse televisie te zien was omdat de NOS alleen een livestream aanbood, in haar ogen „een van de mooiste koersen was die we als vrouwen ooit hebben laten zien”.