Een soepele tred en amper overtredingen – dat is Ruud Nijstad

Ruud Nijstad, met achter hem Ajax-spits Tolu. 

Ruud Nijstad begaat nauwelijks overtredingen, ook niet in een turbelent duel tegen Ajax (2-2). 

Dat is precies wat de verdediger onderscheidt. „Ruud heeft talent om zich goed te positioneren.”

Ik kom weinig in wat mijn vader 

‘een hak- en zaag-duel’ noemt

   - Ruud Nijstad FC Twente-verdediger

9 Nov 2026 - NRC

Door Hugo Logtenberg 

Foto Eric Brinkhorst 

ENSCHEDE - Het intense voetbalgevecht FC Twente-Ajax is dik vijftig minuten onderweg als Twente-verdediger Ruud Nijstad de bal verovert nabij de eigen zestien. Via een een-tweetje ontdoet hij zich van zijn tegenstander Tolu – die Ajax in derde minuut op voorsprong heeft gekopt – waarna hij op snelheid de middenlijn over dribbelt. Daar grijpt de aanvaller de Twente-verdediger vast om hem af te stoppen: geel voor de Ajacied.

Het is Nijstad op zijn best, aanvallend onderscheidend. Het aantal duels dat de verdediger zondagmiddag met Tolu uitvecht, is op de vingers van één hand te tellen.

Wie in de statistieken van de 18jarige Tukker duikt, ziet dat de wedstrijd tegen Ajax geen uitzondering is. Van de 72 verdedigers in de Eredivisie met minimaal 500 speelminuten bij aanvang van de speelronde van dit weekend, komt niemand zo weinig in een duel als Nijstad, blijkt uit cijfers van databureau Opta. Gemiddeld 4,1 per wedstrijd.

„Daar ligt ook niet mijn grootste kracht”, zegt Nijstad er zelf vrijdagmiddag over, na afloop van de training. „Ik kom weinig in wat mijn vader ‘een hak- en zaag-duel’ noemt”, zegt hij lachend aan de telefoon. „Dat was meer zijn kracht.”

Dat klopt, zegt Maurice Nijstad. Hij was „knetterhard in de duels”, vertelt senior aan de telefoon vanuit Engeland. Dat zijn zoon weinig fysieke duels uitvecht, is altijd zo geweest. „Ruud heeft het talent om zich goed te positioneren waardoor hij weinig in die situatie komt.” Lachend: „En dat heeft hij niet van mij hoor.”

Datzelfde geldt voor de soepele tred en de fluwelen balbehandeling, zegt hij. Het ‘lezen’ van een wedstrijd en het coachen van medespelers is daarentegen wel genetisch bepaald. Senior: „Daar herken ik iets van mezelf in hem”.

‘Goede kerels’

Een observatie die Guus Hoevenberg (78) deelt. En hij kan het weten. De oud-prof die onder meer voor Heracles en NEC uitkwam, trainde bij de amateurs van Deto zowel Maurice als Ruud Nijstad. De belangrijkste overeenkomst tussen vader en zoon? „Goede kerels.”

Waar Hoevenberg vader Maurice „járen geleden” meemaakte in het eerste team van Deto, kreeg hij ‘Ruudje’ Nijstad in de F-pupillen van de amateurclub uit Vriezenveen onder zijn hoede. „Een klein kereltje. Een jaar jonger dan de rest omdat hij het voetballend goed aan kon.”

De ‘linkspoot’ is in die jaren onderdeel van een bijzonder goede lichting, vertelt Hoevenberg. Een ploeg die hij uiteindelijk drie jaar zou trainen, met Maurice Nijstad

als zijn assistent. Ze nemen het met hun jongens op tegen grotere amateurclubs in de regio. Met succes. Hoevenberg: „Een donders mooie tijd”.

In de F-pupillen, toen nog zeven tegen zeven op een half veld, moet Ruud Nijstad de linkerkant bestrijken. Het is voortdurend schakelen tussen verdedigen en aanvallen. „Een heel goede leerschool”, zegt Hoevenberg. „In die periode hebben we hem bijvoorbeeld geleerd wanneer je als verdediger moet knijpen.” Een voetbalterm voor het loslaten van je eigen positie om in de as van het veld te helpen. „Dat ging hem zó makkelijk af.”

Maar de grootse kracht van de in Almelo geboren Nijstad lag ook toen al in het aanvallende deel, zegt Hoevenberg. „Hij had een geweldig linkerbeen waarmee hij heel zuiver kon passen. Dat viel echt op.” In het puur verdedigende deel was er de meeste ruimte voor verbetering, volgens Hoevenberg.

Dat is zondag terug te zien tegen Ajax. Bij een uitbraak van de Amsterdammers belandt de bal bij invaller Rayane Bounida. Die krijgt alle tijd en ruimte om aan te leggen, Nijstad geeft weinig druk op de bal: 0-2. De Tukker baalt zichtbaar.

Engelse cockerspaniël

Zo onlosmakelijk als Deto verbonden is met de familie van Ruud Nijstad – opa Martin was er trainer, een oom zit in het bestuur en zijn broertje Bas speelt er – zo onafscheidelijk zijn het gezin Nijstad en hun honden. Vader Maurice is een gediplomeerd trainer, voor zowel particulieren als voor professionele organisaties.

Moeder Chantal is administratief medewerker op een basisschool in het nabijgelegen Wierden. En ook daar speelt de hond een belangrijke rol. Eens per week neemt ze hun Engelse cockerspaniël mee en leert ze kinderen die wat extra aandacht verdienen zelfbewuster te worden met behulp van de hond. Wat gebeurt er als je het dier aait? En wat als je de hond juist heel druk benadert? Maurice: „Het is prachtig om te zien welk leereffect dat heeft op een kind”.

Van jongs af aan bezoeken de ouders wedstrijden van hun zoons. Al staan ze bij Bas toch iets meer ontspannen langs de lijn, zegt Nijstad. „Bij Ruud was het competitiever, zat er meer druk op om te willen winnen.” Als Ruud zeven jaar is, belt FC Twente. „Dat vond ik toch wel verrassend”, zegt Nijstad.

Zijn zoon heeft een andere herinnering aan wat hij ziet als het omslagpunt in zijn leven, zegt hij tegen NRC. „Het was het eerste moment dat ik dacht: hé, mijn droom om profvoetballer te worden kan echt uitkomen.”

Leeftijdsgenoot Jon Vossebeld speelt in die jaren met Nijstad bij Deto en aansluitend in de jeugdopleiding van FC Twente, waar ze samen het centrale verdedigingsduo vormen. De tieners reizen vanuit Vriezenveen met de bus en trein naar Enschede. „We droomden er van om ooit in de Grolsch Veste te spelen”, zegt Vossebeld, die nu in de tweede divisie uitkomt voor Rohda Raalte.

In de jeugdopleiding van Twente sluit Nijstad al snel aan bij een oudere lichting. Opnieuw vormt het niveauverschil geen probleem. Vossebeld: „Dat was zo’n moment waarop ik dacht: hij gaat het maken.” Tussen de trainingen door zitten de jongens op het Stedelijk Lyceum in Enschede, waar Nijstad met succes de havo afrondt. Een plan-b voor als een voetbalcarrière er toch niet in zit, is er nooit geweest, vertelt Nijstad. „Vanaf mijn zestiende had ik een contract bij FC Twente en dacht ik: ik ga er voor.”

Wanneer hij op zijn vijftiende debuteert in Oranje onder-16 gaat het razendsnel. Ajax, PSV en Feyenoord tonen belangstelling, net als Juventus. Maar Nijstad blijft Twente trouw, ook als die belangstelling een paar jaar later na zijn debuutseizoen in de Eredivisie aanzwelt en ook FC Barcelona, zijn droomclub, interesse heeft. Met zijn ouders en zaakwaarnemers gaat Nijstad bij verschillende topclubs langs, om zo de beste afweging te kunnen maken.

Ajax zet Jan van Halst, voormalig speler van FC Twente én Ajax, in om de jonge Nijstad te lijmen met een mooi praatje en een shirt met zijn naam erop. Maar het is Maurice Nijstad die bij binnenkomst Van Halst als eerste herkent en begroet. „Ik heb een Duitse herder en die had ik een tijdje daarvoor laten trainen bij een Nijstad, me nooit realiserend dat dat de vader van Ruud was”, zegt Van Halst terugblikkend. „Daar stond Maurice zich niet op voor. En dat typeert het hele gezin: broodnuchtere, fijne mensen.”

Van Halst wordt, net als vertegenwoordigers van de andere clubs, vriendelijk bedankt. Nijstad bezwijkt opnieuw niet en verlengt bij zijn FC Twente. „Dat was helemaal zijn eigen keuze”, zegt Nijstad senior. „Ruud zei: ‘Ik ben hier nog niet klaar. En ik wil iets teruggeven aan de mensen bij Twente die zoveel voor mij hebben gedaan’.”

Enorme kalmte

In een tumultueuze slotfase komt FC Twente met de steun van het uitzinnige publiek nog langszij. Het is het moment waarop Nijstad zijn emoties even de vrije loop laat. Want wie hem tijdens de wedstrijd volgt, ziet de enorme kalmte in zijn spel én voorkomen. Zeker als de bal niet in zijn buurt is, lijkt het op momenten alsof hij over de markt in Vriezenveen sloft, op weg naar de kraam met vers fruit.

Maar schijn bedriegt. Zijn positionering is ook tegen Ajax goed en aan overtredingen doet hij niet: hij maakt er niet één. En dat is niet voor het eerst dit seizoen. Op de tribune ziet zijn oud-teamgenoot en seizoenkaarthouder Jon Vossebeld het glimlachend aan. „Ik had zelf ook héél graag op het veld gestaan, maar ik gun het Ruud enorm.”